[AS] Untitled

posted on 03 Apr 2013 02:04 by hotaru-fai

 

 

 

 

 

 

 

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีครอบครัวเล็กๆครอบครัวหนึ่ง

เป็นครอบครัวสามคนที่ยากจน กระนั้นพ่อ แม่ และลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาก็รักใคร่กลมเกลียวกันมาก

การถูกกดขี่จากเจ้านาย การทำงานหนักเจ็ดวันต่อสัปดาห์ เพื่อแลกกับอาหารวันละหนึ่งมื้อ

ความรักของครอบครัวนั้นยิ่งใหญ่ จนทำให้มองข้ามความอดอยากและยากลำบากทั้งหลายไปได้

 

 

 


เรื่องราวที่เลือนรางในความทรงจำนี้ ไม่รู้ว่าเป็นนิทานน่าขันที่ได้ยินมาจากที่ไหน

เพราะไม่ว่าอย่างไร ความสุขก็ไม่เคยทำให้อิ่มท้อง

 

 

 

เทียบกันแล้ว ภาพของสองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม่ห่างออกไปนั้นกลับดูแจ่มชัดกว่า

 

 

แม้จะลืมเลือนไปแล้วว่าเป็นร่างของใคร

 

 

----------------------------------

 

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว อันที่จริงก็ไม่นานเท่าไหร่

มีสงครามเกิดขึ้น

มีทหาร มีอาวุธ

และเมื่ออาวุธที่มีอยู่ไม่ได้ผลมากพอ

จึงเกิดอาวุธใหม่ขึ้น

 

 

ฉันโต ‘ที่นี่’ ในฐานะ ‘อาวุธมนุษย์’

ร่วมกับพวกพ้องที่เป็น ‘อาวุธ’ เหมือนกัน

อาวุธที่เกิดจากการใส่ความสามารถของสัตว์เข้าไปในร่างกาย

อยู่ร่วมกันที่นี่ เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน

ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่มันดูเป็นของสำคัญสำหรับพวกเขาทุกคน

 

 

การฝึกฝนทุกวัน ทุกวัน เพื่อภารกิจที่สมบูรณ์แบบที่สุด

แฝงตัวเข้าไปหาข่าว สืบข้อมูล และจัดการสังหาร ‘บุคคลผู้อาจเป็นภัย’ คือหน้าที่หลักของพวกเรา

ชีวิตมากมายที่ถูกพรากไป แม้ไม่ใช่คนลงมือสังหาร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

คนแล้วคนเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า

มือเล็กๆคู่หนึ่งเปรอะเปื้อนเลือดแดงฉาน จนไม่อาจลบล้างกลิ่นคาวนี้ไปได้

 

 

 

 

“ขอเพียงแค่มีประโยชน์พอให้ใช้งานได้ ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือเด็ก เจ้าพวกนั้นก็พร้อมจะอ้าแขนรับทั้งนั้น”

“นี่แหละ สงครามล่ะ”

 

 

 

 

 

มืด

หนาว

เจ็บ

อึดอัด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

อาจเป็นวัน เป็นสัปดาห์ หรือเป็นเดือน

บางทีอาจเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง

แต่เนิ่นนานจนทรมานเกินไป

 

 

 

นานๆครั้ง จะมีคนเข้ามาหา พยายามถามข้อมูลต่างๆ

 

และทุกครั้งจะจบลงด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดอันเย็นยะเยือก

กดหน้าลงในน้ำ เตะท้อง กรีดผิวหนัง  ผลักใส่กำแพง

ครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

 

เจ็บ

เจ็บ เจ็บ เจ็บจัง

เจ็บจังเลย

 

 

 

คุณพ่อ

คุณแม่

 

ทุกคน

 

ใครก็ได้

 

 

 

 

ช่วยด้วย

 

 

 

 

 

วันหนึ่งผ้าปิดตาถูกเปิดออก

ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ปิดทึบและสกปรก

แสงจากหลอดไฟดวงเล็ก ฉายให้เห็นร่างหนึ่งอยู่หน้าประตูเหล็กไม่ไกลนัก

ชายร่างผอมบางในชุดทหารฝ่ายตรงข้ามทับด้วยเสื้อโค้ทยาวสีหม่น

เขายืนอยู่ตรงนั้น ระหว่างเงามืดกับแสงสว่างของหลอดไฟ ใบหน้าที่ถูกเงาดำทาบทับไปเสี้ยวหนึ่งนั้นเหยียดยิ้ม

                             

 

 

 

 

“ของฝากไงล่ะ ตอบแทนในความร่วมมือของเธอ”

 

 

 

 

 

 

“ตั้งแต่วันนี้ เธอก็เป็นครอบครัวเดียวกับพวกเราแล้วนะ!”

ใบหน้านั้นยิ้มแย้มสดใสขณะเอื้อมมือมาขยี้ผมของฉัน

ใบหน้านั้นอยู่เคียงข้างฉันเสมอ

 

 

 

 

ใบหน้ายิ้มแย้มนั้นอยู่ตรงนี้

 

 

 

ในกำมือของคนตรงหน้า

 

 

 

 

 

ดวงตาบนศีรษะไร้ร่างนั่นเหม่อลอยไปแสนไกล

 

 

 

 

 

 

เสียงร่ำร้องของคนทรยศ

 

ไม่ว่าจะดังแค่ไหน

 

ก็ไม่อาจส่งไปถึง

 

 

 

 ------------------------------------------------------------TBC----------------------------------------------------------

                                                                          maybe

 

 

 

งงไหม งง.....o<-<

 



เป็นสปอย(ไม่มั้ง)ประวัติของลูกสาวจากคอมมูAvesteria School บวกกับอารมณ์เวิ่นเว้อของผปค.ค่ะ


ลูกสาวคนนี้งัย

 

ดราม่าดราม่า ดร่าม่ากันเข้าไป  /ร้องห้าย 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

หยั่มดราม่าสิยามิลลลล
สาวใสแต่ทำมลัยอดีตมันเป็นยังเงี้ยยย ฮือออ
มามะเดี๋ยวนัวร์จะพาไปดาร์ค #มลั่ย

#3 By แหม๋วเอง on 2013-04-03 17:06

กิ้งก่า.... ดราม่านัก ฮืออออออออว์
ทำไมโรงเรียนนี้ประวัติดราม่ากันทุกคน #มองหาความดราม่าในลูกตัวเอง
เป็นกำลังใจให้เธอนะะะะะะะะะะ

#2 By . Z a i ( ̄△ ̄) on 2013-04-03 16:07

; w ; /กอดยามิลหนุบหนับ... มันดราม่ามาก
ปกติ ผปค. ทางนี้ก็คิดได้แต่ดราม่า แต่อัลเลนคุงดราม่าแค่ใน DR พอแย้ววว ใน AS แค่ที่โดนมาทดลองก็ดราม่าสุด ๆ ล่ะ เลยขอให้เค้าเจอเรื่องดี ๆ บ้าง

#1 By Sleeping Butterfly on 2013-04-03 02:31